ساختار اداری دیوانامیک یک چرخه پنج‌ گامه است؛ چرخه‌ای پیوسته که با مشارکت مستقیم شهروندان آغاز می‌شود، مراحل حکمرانی را با مشارکت آنان پیش می‌برد وبا بازگشت نتایج این فرایند به جامعه، چرخه دوباره آغاز می‌شود.

معماری نظام دیوانامیک

گام اول: تقسیم جامعه به ۵۲ حوزهٔ اصلی – تشکیل مجلس‌های واحدهای شهری

تشکلیل و حضور مستقیم شهروندان در مجلس‌های شهری. نقطه آغاز دیوانامیک در هر شهر، تشکیل مجلس شهری است. این مجلس شامل ۵۲ میز تخصصی متناظر با ۵۲ حوزه اصلی جامعه است. هسته اولیه مجلس شهری از ۵۲ نفر تشکیل می‌شود؛ افرادی که نه به‌عنوان صاحبان قدرت، بلکه 

جزئیات تشکیل مجلس‌ها: همسفران | yellowpol.com

گام دوم: ساخت جدول ۵۲ × ۵۲ – پلتفرم دیجیتال توسط برنامه نویسان

گام دوم با ایجاد «ماتریس کلان ۲٬۷۰۴» آغاز می‌شود؛ ساختاری که توسط برنامه‌نویسان طراحی، پیاده‌سازی و به‌روزرسانی می‌شود. اگر این سیستم بدون اینترنت و فناوری اجرا می‌شد، دبیرخانه (مرکز اسناد رسمی و بایگانی) قلب سیستم و محل ثبت و پیاده‌سازی فرآیندها بود؛ اما در عصر اینترنت، این نقش بر عهده برنامه‌نویسان است که ساختار دیجیتال سیستم را طراحی، پیاده‌سازی و به‌روزرسانی می‌کنند.

در این مرحله یک ماتریس بزرگ طراحی می‌شود:

• ستون‌ها: شامل ۵۲ حوزهٔ اصلی جامعه مانند سلامت، آموزش، اقتصاد، صنعت، محیط‌زیست، حریم خصوصی و دیگر حوزه‌ها.
• ردیف‌ها: همان ۵۲ حوزه، که دوباره در محور دوم تکرار می‌شوند.

حاصل ضرب این دو محور، ۲٬۷۰۴ خانهٔ مستقل ایجاد می‌کند: ۵۲ × ۵۲ = ۲٬۷۰۴ – هر خانه یک نقطهٔ اتصال است.

گام سوم: شکل‌گیری ۵۲ وزارتخانه

زمانی که حوزه‌ها در سطح کلان شکل می‌گیرند، هر یک از ۵۲ حوزه اصلی به یک وزارتخانه تبدیل می‌شود. هر وزارتخانه خود شامل یک زیرماتریس ۵۲ خانه‌ای است. این معماری تضمین می‌کند که هیچ موضوعی جزیره‌ای بررسی نشود.

وزارتخانه ها هسته‌های تخصصی هر حوزه اند؛ برای مثال:

• سلامت × سلامت: مدیریت مسائل درونی حوزهٔ سلامت.
• اقتصاد × اقتصاد: بررسی ساختارهای داخلی اقتصادی.

گام چهارم: تدوین پروتکل های اجرایی

در این مرحله، مدیریت خانه های ماتریس به پروتکل تبدیل می‌شود. به جای یک مدیر مرکزی، هر۲٬۷۰۴ خانهٔ ماتریس دارای یک پروتکل تخصصی مشخص است که اجرای آن توسط یک گروه ۱۲ تا ۱۵ نفره از متخصصان دوره‌ای انجام می‌شود.

گام پنجم: اجرای پروتکل‌ها و بازگشت به چرخه

پروتکل‌های تدوین‌شده در جامعه اجرا می‌شوند و نتایج اجرای آن‌ها دوباره به چرخه حکمرانی بازمی‌گردد. شهروندان با مشارکت در اجرا و ارائه بازخورد، باعث اصلاح و تکامل مستمر سیستم می‌شوند و چرخه دوباره از نقطه آغاز ادامه پیدا می‌کند.

تشکیل دولت

کابینه ۵۲ نفره: هیئت وزیران به معنای کنونی وجود ندارد. هر یک از ۵۲ وزارتخانه، چند نماینده اجرایی و عملیاتی به صورت چرخشی به کابینه معرفی می‌کند. وظیفه کابینه حل تداخلات فنی اجرایی و پشتیبانی لجستیکی است.

رئیس دولت (سخنگو): رئیس دولت صرفاً یک «مدیر هماهنگ‌کننده و سخنگوی چرخشی» است که برای دوره‌های کوتاه (مثلاً ۳ ماهه) از میان هیئت وزیران انتخاب می‌شود تا گزارش خروجیِ کار سیستم را به مردم ارائه دهد.